EU | ES
Gobierno Vasco

2007-08 Briones

Dinastia Vivanco: Briones-ko upategia

        Azaroaren 14an batxilergoko 2. Cko ikasleok Briones herrira joan ginen mahatsen fermentazio prozesua nola gertatzen zen ikustera, hauek ardoa bihurtzerarte. Hasieran gidari batek mahatsondoak erakutsi zizkigun, zenbat ziren, nolakoak, hostoen kolorea, forma, intsektuetatik babesteko erabiltzen zituzten teknikak ...

        Fermentazioa gertatu behar zen momentuan gertatzeko helburuarekin, mahatsa jaso ondoren, hozten jartzen zuten 5. edo 6. tara, eta gero prozesu hautakor baten bitartez mahats gaixoak eta hostoak baztertu, eta gainerako mahats erabilgarriak zanpatzen zituzten zukua aterataz makina baten bidez: eta inbutu batekin beheko solairura eramaten zituzten.

        Beheko solairuan bertan ematen zen fermentazioaren lehenengo fasea, upel erraldoietan, fermentazio kimikoa deritzona. Haziak honen behealdean geratzen ziren, pisu gehiago zutelarik eta mahatsen azalak, aldiz, zukuaren gainean geratzen ziren flotatzen. Azala hau beti bustia eta hidratatuta egoteko egunero atera eta sartzen zen barriketako zukua.

        Oso garrantzitsua zen upelaren tenperatura egokia izatea, izan ere, zukua berotzeko joera du fermentazio prozesu kimikoan (laburki esanda, zukuaren azukrea alkohol, bihurtzeko prozesua) energia askatzen delako bero moduan, eta tenperatura ez kontrolatzearren, fermantazio azleratua eta txarra gertatuko litzateke; horregatik, teknologia berriak aprobetxatuz, tenperatura balio zehatz baterarte ailegatzean, hodi baten bitartez, tenperatura hotza bidaltzen zieten upeletara.

        Fermentazioa egin ondoren lortzen zen azidoa maltikoa zen, hau oso gogorra da eta ardoarentzako onuragabea, horregatik bigarren fase batean mikroxigenatutako upel txikietan jartzen zen zukua fermentazio maloraktikoa gerta zedin eta, modu hartan azido maltikoa azido laktikoa bihurtzeko. Upel hauetan lortzen zen ardoaren kolore beltz-gorri bereizgarria, eta ardoak berak mikroorganismoen kontrako defentsa mekanismoa zuen, bizitzeko baldintza txarretan egonda: pH altua, tenperatura, oxigeno gutxi, azido asko ...

        Azken barrika honetatik lortutakoa ardoa zen jadanik, ardo gaztea, 2. fermentazioa bukatu bezain laister edateko prest dagoena (rosado eta zuria talde hontan sartzen dira baita ere). Kriantzakoa edo erreserba izatekotan, fermentazio maloraktikoa gertatu eta gero beste upel edo botilan zuzenean sartzen zen hiru edo bost urtez.

        Prozesu guztian zehar oso garrantzitsua zen tenperatura konstantea izatea (12 gradu zentigradu) eta airean hezetasuna egotea.

        Hitzaldia amaitu eta ardoa eman ziguten dastatzeko, baita dastamen prozesua azaldu ere. Dastatu orduko, zapore mikatsa (edo garratza) geratu zitzaidan ahoan, eta, nahiz eta ardoa ez dudan gustuko, gustuko dutenentzat, hobe beharrez, ardo ona dela esan behar dut, beraz, joan zaitezte bisitan, benetan merezi du eta.

Lia Eraso  Batx. 2. maila

 

© IES Ekialdea BHI
Teléfono: 945263745 | Teléfono: 945149303 | 010330aa@hezkuntza.net 010330ab@hezkuntza.net